خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازان همیشه بود تازه روی درویشیکه متصل به محیط است جوی درویشی
۲
ز تندباد حوادث نمی شود خاموشچراغ گوشه نشینان کوی درویشی
۳
چو خضر سبز شود هر جا گذارد پایکسی که حفظ کند آبروی درویشی
۴
ز جام زر می بی دردسر مدار طمعکه این شراب بود در کدوی درویشی
صفحهٔ ۱ از ۴