خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدم برون مگذار از سرای درویشیکه مار گنج بود بوریای درویشی
۲
اگر ز سیل حوادث جهان شود ویرانخلل پذیر نگردد بنای درویشی
۳
ز خود چو مردم بیگانه راست می گذرمازان زمان که شدم آشنای درویشی
۴
زبان درازی تیغ و سنان بود چندانکه از نیام برآید عصای درویشی
صفحهٔ ۱ از ۷