خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیی که جیب و کنار از شکر کند خالیبه ناله صد دل خونین جگر کند خالی
۲
فغان که نیست درین بحر آنقدر وسعتکه چون صدف دل خود را گهر کند خالی
۳
به روز معرکه از تیغ رو نگرداندکسی که قالب خود چون سپر کند خالی
۴
نه در محبت دنیاست چشم من گریانکه جای گوهر عبرت نظر کند خالی
صفحهٔ ۱ از ۳