خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فکنده شور محبت مرا به صحراییکه موج می زند از هر کنار دریایی
۲
ندانم آن خط سحرآفرین چه مضمون استکه در قلمرو دلهاست طرفه غوغایی
۳
خیال من که به دامان عرش پای زدهندیده است به این رتبه سرو بالایی
۴
چه شور در جگر خاک ریخت ابر بهار؟که هست در سر هر برگ لاله سودایی
صفحهٔ ۱ از ۳