خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی
۲
مرا چو سایه نهالی که می کشد بر خاکخبر ز سایه خود نیستش ز رعنایی
۳
به بوی خون بتوان یافت همچو نافه مشکز فکر زلف تو شد هر سری که سودایی
۴
چگونه قطره کشد در کنار دریا را؟به روزگار تو رحم است بر تماشایی
صفحهٔ ۱ از ۳