خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شمع طور از آتش حسنت زبانه‌ایعالم به دور زلف تو زنجیرخانه‌ای
۲
شد سبز و خوشه کرد و به خرمن کشید رختزین بیشتر چگونه کند سعی، دانه‌ای؟
۳
از هر ستاره چشم بدی در کمین ماستبا صدهزار تیر چه سازد نشانه‌ای؟
۴
چون سر برون برد به سلامت سپند ما؟زین بحر آتشین که ندارد کرانه‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲