خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طفلی کز او مراست تمنای آشتیدارد به جنگ رغبت حلوای آشتی
۲
از عجز ما قرار به تسلیم داده ایمهم لطف او مگر کند انشای آشتی
۳
هر کس که کرده است تماشای جنگ ماامروز گو بیا به تماشای آشتی
۴
امید صلح اگر چه ندارد کسی ز توبگذار از برای خدا جای آشتی
صفحهٔ ۱ از ۲