خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتیوز لعل آبدار تو کوثر روایتی
۲
جز سایه قد تو که ای پادشاه حسنروی زمین گرفت به خوابیده رایتی؟
۳
خامش نشین که زلف درازش نه آن شب استکآخر شود به حرف کسی یا حکایتی
۴
آن کس که بر جراحت ما می زند نمکمی کرد کاش حق نمک را رعایتی
صفحهٔ ۱ از ۴