خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟غافل شود ز حق به تماشا رود کسی
۲
دامان خشک، موج ز دریا نمی بردپاک از گنه چگونه ز دنیا رود کسی؟
۳
دور حباب نیم نفس نیست بیشتراز حرف پوچ بهر چه از جا رود کسی؟
۴
چاکی که دست عشق زند بخیه گیر نیستتا کی به چشم سوزن عیسی رود کسی؟
صفحهٔ ۱ از ۳