خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟چون گردباد، بادیه پیما شود کسی
۲
می بایدش هزار قدح خون به سر کشیدتا در مذاق خلق گوارا شود کسی
۳
اوضاع زشت مردم عالم ندیدنی استامروز صرفه نیست که بینا شود کسی
۴
روشندلی که لذت تجرید یافته استبیرون رود ز خویش چو پیدا شود کسی
صفحهٔ ۱ از ۴