خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیغ تو در نیام کند قطع زندگیاز آب ایستاده که دید این برندگی؟
۲
باشد عیار بینش هر کس به قدر شرمنرگس تمام چشم شد از سرفکندگی
۳
فرمان پذیر باش که هیچ آفریده ایبا اختیار جمع نکرده است بندگی
۴
افکنده ام چو نافه ز خود دور سایه راآهو به گرد من نرسد در دوندگی
صفحهٔ ۱ از ۲