خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صائب ز طول بیش بود عرض راه تواز مستی این چنین که به هر سوی مایلی
۲
از درد و داغ عشق بود شور هر دلیبی روی آتشین نشود گرم محفلی
۳
در عین ناز، نرگس خود را ندیده ایاز ترکتاز لشکر بیداد غافلی
۴
برقی کز اوست سینه ابر بهار چاکنسبت به شوخی تو بود پای در گلی
صفحهٔ ۱ از ۴