خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی ز کف عنان توکل رها کنی؟از نقش پای راهروان رهنما کنی
۲
چون حلقه، دیده نگران شو تمام عمرشاید به روی خود در توفیق وا کنی
۳
جز نقش یوسفی نبود در بساط صبرتو جهد کن که آینه را (با صفا کنی)
۴
اطعام، رزق روح و طعام است (رزق تن)تا کی ز رزق روح به تن اکتفا کنی؟
صفحهٔ ۱ از ۳