خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر خاک راه اگر گذری مشکبو کنیدر سنگ اگر نظر کنی آیینه رو کنی
۲
استاده است تیشه به کف عشق بت شکندل را مباد بتکده آرزو کنی
۳
ای واعظ فسرده نفس، چند همچو نِیخود را به کار خلق به زور گلو کنی؟
۴
معراج دوش خلق رود زیر بار توافتادگی شعار اگر چون سبو کنی
صفحهٔ ۱ از ۲