خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی
۲
گر رزق خود ز بوی گل و یاسمین کنیزنبوروار خانه پر از انگبین کنی
۳
خون تا به چند در دلم ای نازنین کنی؟بسمل مرا به اره چین جبین کنی
۴
پر زر شود چو غنچه ترا کیسه تهیدست طمع حصاری اگر ز آستین کنی
صفحهٔ ۱ از ۴