خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دایم ستیزه با دل‌افگار می‌کنیبا لشکر شکسته چه پیکار می‌کنی؟
۲
ای وای اگر به گریه خونین برون دهمخونی که در دلم تو ستمکار می‌کنی
۳
با این حلاوتی که دل عالم از تو سوختاستادگی به شربت بیمار می‌کنی
۴
شرمنده نیستی که به این دستگاه حسندل می‌بری ز مردم و انکار می‌کنی؟
صفحهٔ ۱ از ۴