خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زین گریه دروغ که ای پیر می کنیآبی به شیراز سر تزویر می کنی
۲
زان به بود که سیر کنی صد گرسنه راچشم گرسنه خود اگر سیر می کنی
۳
از سیر نیست مانع عمر سبک خرامموی خود از خضاب اگر قیر می کنی
۴
مویت سفید و نامه اعمال شد سیاهدر توبه اینقدر ز چه تائخیر می کنی؟
صفحهٔ ۱ از ۴