خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری
۲
بهشت از گلشن لطفش نسیمیجحیم از آتش قهرش شراری
۳
بهار از گلستانش برگ سبزیخزان از دفتر او رقعه داری
۴
به هر سو همچو خالش تیره روزیبه هر جانب چو زلفش بی قراری
صفحهٔ ۱ از ۳