خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
۲
تا به جگر نشکنی هزار تمناسینه ریش و دل فگار نیابی
۳
تا نفس خویش را شمرده نسازیدر دل خود عیش بی شمار نیابی
۴
تا نکنی از غذا به خاک قناعتره به سر گنج همچو مار نیابی
صفحهٔ ۱ از ۵