خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
۲
از دل یاقوت آه سرد برآرداین لب لعل گهرفشان که تو داری
۳
خانه صبر مرا به آب رسانداین گل روی عرق فشان که تو داری
۴
گرد برآرد ز شیشه خانه دلهااین دل سنگین بی امان که تو داری
صفحهٔ ۱ از ۳