خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هنگام آشتی ست بت خشمناک رادل خوش کنیم لذت روحی فداک را
۲
از خشم بود تا به سر ابرویش گرهمن زان شکنجه ساخته بودم هلاک را
۳
خوش وقت آنکه گفت مرا پای من ببوسشرمنده وار بوسه زد این بنده خاک را
۴
جانا، مبر ز بنده از این پس که بر درتکرده ست پر زخون جگر صحن خاک را
صفحهٔ ۱ از ۲