خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندانستم که اهلیت گناهستایا این ره که می پویم چه راهست
۲
ز جور روزگار و طعن دشمنجهان بیش جهان بینم سیاهت
۳
نه هر مردی تواند کرد مردیسوار شیر دل پشت سپاهست
۴
کسان را بر در هر کس پناهیمرا بر درگه لطفش پناهست
صفحهٔ ۱ از ۲