خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تماشا گاه جانها شد خیالتتمناگاه دلها زلف و خالت
۲
به غلطم بی خبر چون قرعه فالچو بینم طلعت فرخنده فالت
۳
مدارا این چشم من چون دلو پر آبکه باشد آفتاب من و بالت
۴
اشارت کردی از ابرو به خونممرا باری مبارک شد جمالت
صفحهٔ ۱ از ۲