خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط کز لب آن پسر دمیده ستافسون است که بر شکر دمیده ست
۲
بنگر که ز آب دیده یکی ستآن سبزه خوش که بر دمیده ست
۳
از رشک رخت سحر دم سردبر آینه قمر دمیده ست
۴
برخاست ز آتش رخت دوداز بس که خط تو بر دمیده ست
صفحهٔ ۱ از ۲