خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنجاست دل من و هم آنجاستکان کج کله بلند بالاست
۲
خوابش دیدیم دوش و مستیمکان خواب هنوز در سر ماست
۳
آهسته رو، ای صبا، بدان بامکان مست شبانه من آنجاست
۴
رحمی نکند بر این دل پیریاری که چو بخت خویش برناست
صفحهٔ ۱ از ۳