خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمم که بر روی تو فتاده ستبر آفت خود نظر نهاده ست
۲
راهیست برای بردن جانابروی کجت میان گشاده ست
۳
خط تو درونه مرا سوختشک نیست کز آفتاب زاده ست
۴
زلفت سر و پا شکسته زانستکز سرو بلند او فتاده ست
صفحهٔ ۱ از ۲