خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۲۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باد نوروز چو دنباله جان ما داشتدل ما را اثری بوی کسی شیدا داشت
۲
از کجا گشت پدید، این همه خوبان، یاربآسمان، این چه بلا بود که بهر ما داشت؟
۳
عشق بنشست به جان، خانه دل کرد خرابکه من سوخته را بر سر این سودا داشت؟
۴
خلق گویند که گر جانت به کار است، مبینچه کنم چون نتوانم دل خود بر جا داشت
صفحهٔ ۱ از ۲