خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک مستم که قصد ایمان داشتچشم او میل غارت جان داشت
۲
خون من چون شراب می جوشدوز دلم هم کباب بریان داشت
۳
دیده در می فشاند در دامنگوییا آستین مرجان داشت
۴
در باغ بهشت بگشادندباد گویی کلید رضوان داشت
صفحهٔ ۱ از ۲