خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۳۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانتجفا بکن که هر آن کرده نیست تاوانت
۲
مهی که چاک به دامان جانم افگنده ستهمان مهی ست که طالع شد از گریبانت
۳
کسی که جان به سر یک نظاره خواهند دادرهاش کن که نگه می کند فراوانت
۴
به نزد تست دلم باژگونه کن که در اوکنی نظاره که چندست داغ پنهانت
صفحهٔ ۱ از ۲