خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ستبه لاله بوی گل و یاسمین رسانیده‌ست
۲
دهان تست چنان تنگ یا کسی بر مومنشان حلقه انگشترین رسانیده‌ست
۳
رواست در حق شهد او هزار نیش زندبران مگس که لبت زانگبین رسانیده‌ست
۴
خوش است خنده پروین، اگرچه دندان راز رشک خنده پروین برین رسانیده‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲