خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزی مگر این بسته در ما بگشایندوز لطف من گشمده را راه نمایند
۲
گر خلق جهان حال من خسته بداننداز عین تحیر سرانگشت بخایند
۳
عمری ست که از جور فلک با غم و دردمزین بیش مگر درد به دردم بیفزایند
۴
تا کی در بخت من بیچاره ببندندوقتی ست که از روی ترحم بگشایند
صفحهٔ ۱ از ۲