خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۵۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمدوان بخت که پیش آمده بد، بیش تر آمد
۲
شادی همه غم بود ز بر نامدن کارآن غم همه شادی شد و آن کار برآمد
۳
بر لاله گلبرگ دماغم رسد امروزکز زلف توام بوی نسیم سحر آمد
۴
آیینه جان روی نما می کشمت پیشکایینه رخسار توام در نظر آمد
صفحهٔ ۱ از ۲