خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۵۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو نقش صورتش در آب و گل مانددلم در بند خوبان چگل ماند
۲
بدان میم دهان زد غنچه لافیبه صدرو پیش آن رو منفعل ماند
۳
گل سیراب من در باغ بشکفتگل صد برگ از رویش خجل ماند
۴
خدنگ غمزه ترکان شکاریگذشت از دل، ولی پیکان به دل ماند
صفحهٔ ۱ از ۲