خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۸۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
افسوس ازین حیات که بر باد می‌رودکآیین ما نه بر روش داد می‌رود
۲
هردم ز من که پیروی دیو می‌کنمبر آسمان فرشته به فریاد می‌رود
۳
وه کاین دل خراب عمارت کجا شود؟سیل منش چنین که ز بنیاد می‌رود
۴
زاهد به پند دادن و بیچاره مست راخاطر به سوی لعبت ناشاد می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳