خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۲۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همیشه در فراقت با دل افگار می گریمغمت را اندکی می گویم و بسیار می گریم
۲
شبی کاندر حریمت ره نمی یابم به صد زاریبه حسرت می نشینم در پس دیوار می گریم
۳
اگر مردم به مستی، گاه گاهی گریه ای دارندچه حال است این که من هم مست و هم هشیار می گریم؟
۴
گهی در خلوت تاریک از هجر تو می نالمگهی در فرقتت در کوچه و بازار می گریم
صفحهٔ ۱ از ۲