خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر شبی با گریه های خود خوشمگر چه هست آن روغنی بر آتشم
۲
مرگ شیرین شد مرا از عیش تلخزنده گردم، وه کزین شربت خوشم
۳
گل ز باغ وصل نزدیکان برندمن چو سگ از دور با سنگی خوشم
۴
ای که پابوسی، فغانم زن که منزاهد کویم، ولی شاهدوشم
صفحهٔ ۱ از ۲