خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سحرگه که بیدار گردیده بودمصبوحی دو سه باده نوشیده بودم
۲
شدم بامدادان بدانسان که دل راکنم خوش که محمود ژولیده بودم
۳
بتم ناگه آمد به پیش و ز دستمفرو ریخت هر گل که برچیده بودم
۴
بدیدم رخش را و دیوانه گشتممن این روز را پیش از این دیده بودم
صفحهٔ ۱ از ۳