خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۶۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازینبردی چو جان ز تنم، تیرم مزن ز کمین
۲
زان ره که خنده زنان آیی چو سرو روانخواهم که هم به زمان خاکی شوم به زمین
۳
ای بنده مهر و مهت، صد جان ته کلهتگشتم چو خاک رهت، دامن ز بنده مچین
۴
دل در غم چو تو مهی جان مرگم چو تو نه ایاز مرهم چو تو نهی، دردم فزون شد ببین
صفحهٔ ۱ از ۳