خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمردهگل رخش ز خمار شراب پژمرده
۲
شدند خوبان پژمرده زان جمال چنانکشود شکوفه تر ز آفتاب پژمرده
۳
در آفتاب مرو ماه من که نآرد تابرخت که می شود از ماهتاب پژمرده
۴
ببردی آب، همه گلرخان دو تا گشتندچو آن گلی که کشندش گلاب پژمرده
صفحهٔ ۱ از ۲