خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۸۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شتربانا، دمی محمل میارایرها کن تا ببوسم ناقه را پای
۲
نهادند آشنایان بار بر دلدلم رفته ست و بارش ماند بر جای
۳
روان شد محمل و جانم به دنبالجرس می نالد و من می کنم وای
۴
ندیدم ره چو غایب شد ز چشممغبار بختیان دشت پیمای
صفحهٔ ۱ از ۳