خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۹۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به فراغ دل زمانی نظری به ماهروییبه از آنکه چند شاهی، همه عمر های و هویی
۲
نه ز دست نوجوانان به چمن شدم، ولیکنهوس جمال جانان نرود به رنگ و بویی
۳
نفسم به آخر آمد، نظرم ندید سیرشبجز این نماند ما را هوسی و جستجویی
۴
ببرید ناتوان را به طبیب آدمی کشکه چو مرد نیست باری به نظاره چو اویی
صفحهٔ ۱ از ۳