خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۹۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار آمد و بگذشت به شادی مه دیاینک اینک که سراپای گل و آتش وی
۲
بعد ازین جامه لطیف و تنک و تر پوشندچو گل تازه بتان ختن و خلخ و ری
۳
نازنینا، عرق از روی تو بر گل بچکیدمی ممزوج لبالب برسان پی بر پی
۴
پاک کن خوی ز بنا گوش که این مردم چشمخون خود ریزد هر جا که بریزد ز تو خوی
صفحهٔ ۱ از ۲