خلوتی با فرخی سیستانی
شمارهٔ ۱۱ - در صفت گوی بازی سلطان و مهمان شدنش بخانه یکی از فرزندان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای فعل تو ستوده و گفتارهات راستدایم ترا بفضل و بآزادگی هواست
۲
از کوشش تو شاه، بهر جای هیبتستوز بخشش تو میر بهر خانه یی نواست
۳
فضل ترا همی نبود منتهی پدیدآنرا که از شماره برون شد چه منتهاست
۴
چوگان زدی بشادی با بندگان خویشچوگان زدن ز خلق جهان مر ترا سزاست
صفحهٔ ۱ از ۵