خلوتی با فرخی سیستانی
شمارهٔ ۱۶۲ - در مدح خواجه ابوالحسن حجاج، علی بن فضل بن احمد گوید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بت من آن به دو رخ چون شکفته لاله ستانچو دید روی مرا روی خویش کرد نهان
۲
هر آینه که بهار اندرون شود به حجابدر آن زمان که برون آید از حجاب خزان
۳
چو روی خویش بپوشید روز من بشکستنبود جای شگفت و شگفتم آمد از آن
۴
هر آینه که چو خورشید ناپدید شودسیاه و تیره شود گرچه روشنست جهان
صفحهٔ ۱ از ۹