خلوتی با فرخی سیستانی
شمارهٔ ۱۸۷ - در مدح خواجه ابوالقاسم احمد بن حسین میمندی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمانه رغم مرا ای به رخ ستیزه ماهخطی کشید بر آن عارض سپید سیاه
۲
گمانش آن که تبه کرد جای بوسه منز غالیه نشود جایگاه بوسه تباه
۳
شیی به گرد مه اندر کشید و آگه نیستکه از میان شب تیره خوب تابد ماه
۴
خسوف داد مه روشن ترا و چه گفتکه من نگه نکنم سوی او معاذ الله
صفحهٔ ۱ از ۹