خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانتمجلس پر از شکر شد از پسته دهانت
۲
جعد بنفشه مویان تابی ز چین زلفتحسن همه نکویان رنگی ز گلستانت
۳
ما را دلیست دایم در هم چو موی زنگیاز خال هندو آسا وز چشم ترک سانت
۴
همچون نشانه تا کی بر دل نهد جراحتما را به تیر غمزه ابروی چون کمانت
صفحهٔ ۱ از ۳