خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن نگاری کو رخ گلرنگ داشتبی رخش آیینه دل زنگ داشت
۲
وآن هلال ابرو که چون ماه تمامغره یی در طره شبرنگ داشت
۳
یک نظر کرد و مرا از من ببردجادوی چشمش چنین نیرنگ داشت
۴
چون نگین بر دل نشان خویش کردیار نام آور که از ما ننگ داشت
صفحهٔ ۱ از ۳