خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن نکوروی که روی از نظرم پنهان داشتاز وی این عشق که پیداست نهان نتوان داشت
۲
رفت و از چشم، مرا راوق خون افشان کردآنکه بر برگ سمن سنبل مشک افشان داشت
۳
جان بدادیم به پیش در آن یار که اواز پس پرده رخی همچو نگارستان داشت
۴
نوبهار آمد و بر طرف چمن پیدا شدگل که از شرم رخش روی ز ما پنهان داشت
صفحهٔ ۱ از ۴