خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر دوچشمت ز فتنه نک خفته استخفیه در زیر طاق ابرویت
۲
بهر آشوبشان کند بیدارهر زمان غمزه سخن گویت
۳
استخوانی زدر برون اندازکه چو سگ می دویم در کویت
۴
بس که بر جان بنده راه زدندحسن دلگیر و عشق دلجویت
صفحهٔ ۱ از ۳