خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مه و خور بروی تو محتاجبر سر چرخ خاک پای تو تاج
۲
چه کنم وصف تو که مستغنیستمه ز گلگونه گل ز اسپیداج
۳
هرکه جویای تو بود همه روزهمه شبهای او بود معراج
۴
پادشاهان که زر همی بخشندبگدایان کوی تو محتاج
صفحهٔ ۱ از ۳